من تنهاتر ازهميشه
به نام تنها ترين تنهاي ها
دست من وقت نوشتن شکل اسم تو رو داره وقت خوندن صورت من خنده هاتو کم میاره عطر یاسی که تو چیدی ناز صد باغو خریده ماه کامل سر سفره گریه هامو سرکشیده ای تو دل کوک، ای خوش آهنگ تو شنیدنی ترینی من پر از هوای غربت تو هوای سرزمینی زمهریر نارفیقان خواب آزادی می بینه هجرت من وسط آب زورقی بی سرنشینه پیله بستن در دل تو کار پروانه شدن بود گرد شعله قد کشیدن رقص ناب مرد و زن بود با تو باید مثل شبنم عطر گل ها رو بغل کرد تلخی فاصله ها رو پر کندوی عسل کرد تو چه خوشرنگ و عزیزی مثل یک نت لب گیتار مثل فکر شعر تازه حدس یک گل پشت دیوار.
نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم فروردین 1388ساعت
19:3 توسط الهه| |
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
اگر نمی توانی اقیانوس باشی، دریا باش، اگر نه رودخانه باش واگر نمی نتوانی رودخانه باشی نهری كوچك باش، اما هیچ گاه مرداب نباش.نهری باش جاری، زلال و مهربان و با جوشش زیبایت زندگی را به همه هدیه كن چون وقتی حركت میكنی هم زنده ای و هم به دیگران زندگی می دهی ، سبزه های كنار نهر را دیده ای چه زیبا چشم رانوازش می دهند و ماورای پروانه های لطیف و زیبا هستند، این ها به خاطر سخاوت و مهربانی نهر كوچك اما جاری است، پس تو هم با الهام از این رود كوچك جاری شو و بدان خدا در همه حال با توست..(بهترینها رو براتون آرزومندم )
